قبر مىباشد ؛ چنان‌كه در روايت منصور بن عباس از امام صادق ( ع ) ، آمده است كه فرمود : « حريم قبر امام حسين ( ع ) ، پنج فرسخ از چهار طرف قبر است » . « 1 » ولى بعضى اين قول را ضعيف شمرده ، براى نماز گزار در آن مانند اقامه نماز در غير حائر ، قائل به نماز شكسته مىباشند . به منظور تعيين حائر ، جهت اقامهء نماز به صورت كامل ، به جز معتبر شمردن بيست و پنج ذراع از هر طرف قبر مطهر ، بر اساس بالاترين ميزان اندازه‌گيرى ، چاره‌اى وجود ندارد كه به محدوده ساختمان اصلى حائر ، باز مىگردد و حائر با اين ويژگى ، دقيقاً همان محدوده‌اى است كه ابن ادريس در قرن ششم هجرى ، مطرح كرده و گفته است : « منظور از حائر ، محلّى است كه ديوارهاى حرم و مسجد ، آن را در ميان گرفته است » . ديوار پيرامون حائر در زمان ابن ادريس - كه در سال 598 ه از دنيا رفته - ، همان ديوارى است كه ابومحمّد حسن ، پسر مفضّل ، پسر سهلان رامهرمزى وزير سلطان‌الدوله ، پسر بويه ديلمى ، در سال 407 ه « 2 » و بعد از آتش‌سوزى مهيبى كه بر اثر افتادن دو شمع بزرگ در حرم امام حسين ( ع ) روى داد ، ساخته بود . اين ديوار به گواهى شواهد و قرائن ، بر شالوده ساختمانى كه عضدالدوله ، فناخسرو ، پسر بويه ديلمى در سال 372 ه ساخته بود ، استوار گرديد و اين عمارت خود بر شالوده‌اى استوار بود كه در ساخت و سازهاى پيشين ، توسط « داعىصغير » حاكم طبرستان بعد از برادرش « داعىكبير » در سال 283 ه و نيز بناى منتصر عباسى در سال 247 ه و عمارت دوران امين و مأمون ، بعد از هارون الرشيد و بالاخره

--> ( 1 ) . كامل الزيارات ، ص 272 ؛ مزار بحار الانوار ، ص 141 ؛ الحدائق الناضرهء ، ج 2 ، ص 345 . ( 2 ) . ابن جوزى ، المنتظم فى تاريخ الملوك و الامم ، ج 7 ، ص 282 ؛ تاريخ ابن‌اثير ، ج 9 ، ص 102 ؛ نزههء اهل الحرمين ، ص 21 ؛ سيدمحسن امين ، اعيان الشيعه ، ج 4 ، ص 306 و 307 .